සත්‍යවාදී කපුටා

සත්‍යවාදී කපුටා

නෙක කර්කශ වනාන්තරයක් මැද, ඈත අත ගිලුණු කඳු වැටියක සෙවණේ, ඝන වෘක්ෂලතා අතර සැඟවී, එකල බොධිසත්වයන් වහන්සේ කපුටෙකු ලෙස ඉපිද වැඩ සිටියහ. උන්වහන්සේගේ පියා, අතිශයින් ධර්මිෂ්ඨ, සත්‍යවාදී, කිසි කලෙකත් අසත්‍ය නොදෙසූ උතුම් කපුටෙකි. උන්වහන්සේගේ මෑණියන් ද, ධර්මයෙහි පිහිටි, පින්බර කාන්තාවකි. බොධිසත්වයන් වහන්සේ, තමන්ගේ සත්‍යවාදී පියාගෙන් ධර්මයෙහි හැසිරීම, අනුන්ගේ යහපත සඳහා කටයුතු කිරීම, සහ සත්‍යයෙහි පිහිටා ජීවත් වීම යන කරුණු හොඳින් ඉගෙන ගත්හ.

කල්යත්ම, බොධිසත්වයන් වහන්සේගේ පියා, දවසින් දවස දුර්වල විය. සිරුර කෘෂ වී, බල රහිත විය. දිනක්, උන්වහන්සේ බොධිසත්වයන් වහන්සේ ළඟට පැමිණ, ගොළු හඬකින් මෙසේ පැවසූහ:

"පුත, මාගේ ශරීරය දැන් දිරා යන්නට ආසන්නය. මේ ජීවිතයේ මා කළ කුසල් ධර්ම අනුසාරයෙන්, මරණින් මතු මට සුගතිගාමී වීමට ඉඩ ලැබේවා. නමුත්, මාගේ ශරීරය, මෙහිම දමා යනවා. එයින් අන් අයට අසහනයක් නොවන ලෙස, බොහෝ කලක් ගියේ ද, මාගේ ශරීරය යම් තැනක තිබුණේ ද, එතනට පැමිණ, මාගේ ශරීරය ආදාහනය කොට, ඒ ධර්ම ධාතුව, පින්කමක් ලෙස, පූජා කරනු. මෙය මාගේ අවසාන ඉල්ලීමයි."

බොධිසත්වයන් වහන්සේ, කනගාටුවෙන් වුව ද, පියාණන් වහන්සේගේ ඉල්ලීම සතලිස් වරක් පිළිගෙන, "පියාණනි, ඔබ වහන්සේගේ අවසාන කැමැත්ත, මා අනිවාර්යයෙන් ඉටු කරන්නෙමි" යැයි පවසා, පියාණන් වහන්සේගේ ශරීරය ළඟ හිඳගත්හ. පියාණන් වහන්සේ, දෑස් පියා, නිවන් දැක, බඹසර ගියේය.

බොධිසත්වයන් වහන්සේ, කල්පනා කළහ. "මාගේ පියාණන් වහන්සේ, බොහෝ කලක් ධර්මයෙහි හැසිර, සත්‍යයෙහි පිහිටා, නිවන් පුරය සොයා ගිය සේක. දැන් මාගේ යුතුකම, උන්වහන්සේගේ ශරීරය, යහපත්ව ආදාහනය කොට, ඒ ධර්ම ධාතුව, පින්බර ලෙස පූජා කිරීමයි."

දින ගෙවී ගියේය. මාස ගෙවී ගියේය. වසර ගණනාවක් ගත විය. බොධිසත්වයන් වහන්සේ, තමන්ගේ පියාණන් වහන්සේ, අන්තිම හුස්ම හෙළූ තැන, එක දිගටම වාසය කළහ. ඒ අතර, උන්වහන්සේ, තමන්ගේ මව්පියන් ගෙන් උගත්, සත්‍යවාදී බව, ධර්මිෂ්ඨ බව, අන් අයට උපකාර කිරීම යන ගුණ ධර්ම, තමන්ගේ ජීවිතයෙහි, නිරන්තරයෙන් පුරුදු කළහ. අන් කපුටන්ට, සහ අන් සත්ත්වයන්ට, අවවාද අනුශාසනා දුන්හ. බොහෝ සත්ත්වයන්, උන්වහන්සේගේ ධර්ම දේශනා අසා, තමන්ගේ ජීවිතය යහපත් කර ගත්හ.

එකල, එම වනාන්තරය අසල, විශාල නුවරක් විය. ඒ නුවර, රජු, බොහෝ ධර්මිෂ්ඨ, සත්‍යවාදී, ප්‍රජාවට යහපත සලසන්නෙකි. දිනක්, රජතුමා, තමන්ගේ අමාත්‍යවරුන් සමග, වනාන්තරයට ගියේය. ඔවුන් ගමන් කරමින් සිටියදී, ඈතින්, එකම තැනක, කපුටන් සමූහයක්, කැරකෙමින් සිටිනු දුටුවේය. රජතුමා, සැක සිතී, අමාත්‍යවරුන්ගෙන් ඇසූහ:

"ඒ කුමක්ද? ඒ කපුටන් සමූහය, එකම තැනක කැරකෙන්නේ ඇයි?"

අමාත්‍යවරයෙක්, ඉතා ඈතින් බලා, කීවේය:

"මහරජ, ඒ තැන, බොහෝ කලකට පෙර, මිය ගිය අලියෙකුගේ මළ සිරුරක් තිබිය යුතුය. එය කපුටන්ට ආහාරයට ගැනීමට ඉඩ සලස්වයි."

රජතුමා, තවදුරටත් ඉදිරියට ගියේය. තවත් දුර ගිය පසු, තවත් කපුටන් සමූහයක්, එකම තැනක කැරකෙමින් සිටිනු දුටුවේය. රජතුමා, තවත් කුතුහලයෙන්, අමාත්‍යවරුන්ගෙන් ඇසූහ:

"අපට පෙනෙන තවත් කපුටන් සමූහයක්, එකම තැනක කැරකෙන්නේ ඇයි?"

තවත් අමාත්‍යවරයෙක්, බලා කීවේය:

"මහරජ, ඒ තැන, බොහෝ කලකට පෙර, මිය ගිය අශ්වයෙකුගේ මළ සිරුරක් තිබිය යුතුය. එය කපුටන්ට ආහාරයට ගැනීමට ඉඩ සලස්වයි."

රජතුමා, සිතුවේය. "අද මම, මේ වනාන්තරයෙහි, කපුටන් සමූහයක්, එකම තැනක කැරකෙමින් සිටින, දෙදෙනෙකු දුටුවෙමි. එහෙත්, ඒ මළ සිරුරු, මාගේ ඇසට පෙනුනේ නැත. එය අසාමාන්‍යය."

රජතුමා, තවදුරටත් වනාන්තරයෙහි ගියේය. එකල, බොධිසත්වයන් වහන්සේ, තමන්ගේ පියාණන් වහන්සේ, අවසාන හුස්ම හෙළූ ස්ථානයේ, කපුටන් සමූහයක්, එකම තැනක කැරකෙමින් සිටිනු දුටුවේය. රජතුමා, සැකයෙන්, බොහෝ දුර සිට, බොධිසත්වයන් වහන්සේ, කතා කරන අයුරු ඇසීය. බොධිසත්වයන් වහන්සේ, දෙවියන්ට, සහ සත්ත්වයන්ට, ධර්ම දේශනා කරමින් සිටියහ. උන්වහන්සේගේ කටින්, කිසිදු දුර්ගන්ධයක්, නොවූ අතර, ශරීරය ද, එතරම් දිරාපත් වී තිබුණේ නැත. රජතුමා, බොහෝ පුදුමයට පත් විය. උන්වහන්සේ, අමාත්‍යවරුන්ට කීවේය:

"මා, අද මේ වනාන්තරයෙහි, අසාමාන්‍ය දෙයක් දුටුවෙමි. එක් කපුටෙක්, බොහෝ කලකට පෙර මිය ගිය, තමන්ගේ පියාණන් වහන්සේ, අසල, ධර්මය දේශනා කරමින් සිටී. එහෙත්, ඒ ශරීරයෙන්, කිසිදු දුර්ගන්ධයක්, නොවෙයි. සහ ඒ ශරීරය, එතරම් දිරාපත් වී නැත. එය අනිවාර්යයෙන්, ඒ කපුටා, සත්‍යවාදී, ධර්මිෂ්ඨ, සහ උතුම් කෙනෙක් විය යුතුය."

රජතුමා, බොධිසත්වයන් වහන්සේ, සමීපයට ගොස්, නමස්කාර කොට, ඇසීය:

"ගෞරවනීය ස්වාමීනි, මා, අද මේ වනාන්තරයෙහි, අසාමාන්‍ය දෙයක් දුටුවෙමි. ඔබ වහන්සේ, බොහෝ කලකට පෙර මිය ගිය, තමන්ගේ පියාණන් වහන්සේ, අසල, ධර්මය දේශනා කරමින් සිටී. ඒ ශරීරයෙන්, කිසිදු දුර්ගන්ධයක්, නොවෙයි. සහ ඒ ශරීරය, එතරම් දිරාපත් වී නැත. එය කුමක් නිසාද?"

බොධිසත්වයන් වහන්සේ, රජතුමාට, තමන්ගේ පියාණන් වහන්සේ, අවසන් ඉල්ලීම, සහ තමන්, එය ඉටු කළ ආකාරය, සහ තමන්, ධර්මයෙහි හැසිර, සත්‍යයෙහි පිහිටා, ජීවත් වූ ආකාරය, විස්තර කළහ. රජතුමා, බොධිසත්වයන් වහන්සේ, කී දේ අසා, තවත් පුදුමයට පත් විය. උන්වහන්සේ, බොධිසත්වයන් වහන්සේ, ගෙන් අවසර ගෙන, උන්වහන්සේ, කී ධර්මය, අනුගමනය කළහ. එතැන් සිට, රජතුමා, තවත් ධර්මිෂ්ඨ, සත්‍යවාදී, වූ අතර, ප්‍රජාවට, යහපත සලසන ලදී.

ඉන්පසු, බොධිසත්වයන් වහන්සේ, තමන්ගේ පියාණන් වහන්සේ, ගේ ශරීරය, සමීපයට ගොස්, කපුටන් සමූහයට කීවේය:

"අපගේ පියාණන් වහන්සේ, බොහෝ කලකට පෙර, අපට ධර්මය ඉගැන්වූහ. සත්‍යයෙහි පිහිටා, ජීවත් වීම, අපට කියා දුන්හ. දැන්, උන්වහන්සේ, අපව හැර ගොස්, නිවන් පුරය සොයා ගියහ. දැන්, මාගේ යුතුකම, උන්වහන්සේගේ ශරීරය, යහපත්ව ආදාහනය කොට, ඒ ධර්ම ධාතුව, පින්බර ලෙස පූජා කිරීමයි."

බොධිසත්වයන් වහන්සේ, තමන්ගේ ශක්තිය, සහ ධෛර්යය, භාවිතා කොට, පියාණන් වහන්සේ, ගේ ශරීරය, යහපත් තැනකට ගෙන ගොස්, යහපත් ලෙස ආදාහනය කළහ. ඉන්පසු, ඒ ධර්ම ධාතුව, පූජා කළහ. ඒ මොහොතේ, අහසින්, පුෂ්ප වැස්සක්, ඇද හැලුණි. දෙවියන්, සහ අන් සත්ත්වයන්, බොධිසත්වයන් වහන්සේ, ට, සහ උන්වහන්සේගේ පියාණන් වහන්සේ, ට, නමස්කාර කළහ.

බොධිසත්වයන් වහන්සේ, තමන්ගේ ජීවිතය, සත්‍යයෙහි, සහ ධර්මයෙහි, පිහිටා, ජීවත් වූ අතර, අන් අයට, යහපත සලසන ලදී.

කථාවේ කතන්දරය

සත්‍යයෙහි පිහිටා ජීවත් වීම, සහ පියාණන්ගේ අවසාන කැමැත්ත ඉටු කිරීම, යනු මේ කථාවේ ප්‍රධාන කතන්දරයයි. බොධිසත්වයන් වහන්සේ, තමන්ගේ පියාණන්ගේ ශරීරය, කල්පනාකාරීව, සහ ධර්මිෂ්ඨ ලෙස, ආදාහනය කළහ. ඒ නිසා, උන්වහන්සේ, සත්‍යවාදී, කපුටා, ලෙස ප්‍රසිද්ධ විය.

බාරමය

මෙම කථාවේ, බොධිසත්වයන් වහන්සේ, සත්‍යවාදී බාරමය සහ පියාණන්ගේ අවසාන කැමැත්ත ඉටු කිරීමේ බාරමය බොහෝ දුරට බලාපොරොත්තු විය. උන්වහන්සේ, සත්‍යයෙහි පිහිටා, කිසි කලෙකත් අසත්‍ය නො කීම, සහ පියාණන්ගේ අවසාන කැමැත්ත, කල්පනාකාරීව, සහ ධර්මිෂ්ඨ ලෙස ඉටු කිරීම, යනු උන්වහන්සේගේ ජීවිතයේ, ප්‍රධාන අංග විය.